Sam&Falko

Hip-Hop Duo

Het afgelopen jaar

Link: Interview in Kracht van KWF Kanker Bestrijding

Sam: In de laatste week van de zomervakantie in 2010 kreeg ik te horen dat mijn moeder borstkanker had. Mijn moeder was enorm geschrokken en verdrietig, net als mijn vader, zo kende ik hem niet dus dat maakte veel indruk op mij. Maar ondanks de rare gewaarwording stapte me moeder er met volle moed in en zag ze het als een leerproces om “rijker” van te worden.

De week hierna werd ze geopereerd en dit leek een geslaagde eerste stap. Maar twee weken later vertelde de chirurg dat de uitslag van het onderzoek negatief was, haar linkerborst zou over een week alsnog geamputeerd moeten worden.

Na een maand “rust” begon de bestraling. Vijf dagen per week naar het ziekenhuis en dat dan weer vijf weken lang, om vervolgens nog net voor het nieuwe jaar aan het zwaarste hoofdstuk te beginnen.

Vier chemokuren, eens in de drie weken “het gif rode, soort limonade kleurtje, goedje mijn lichaam in” zoals ze het zelf beschreef. Vervolgens kreeg ze twaalf weken iedere week een mix van chemo en een andere behandeling. Haar veerkracht werd behoorlijk getest in deze periode.

Het dieptepunt was de dag waarop zij naar het ziekenhuis ging voor een kuur en onderweg de moeder van Falko tegen het lijf liep. Die bleek net ook een diagnose borstkanker te hebben gekregen. Er ontstond nog meer verbinding en begrip zowel bij de moeders als bij de zonen. Gelukkig hebben onze moeders zich er doorheen geslagen en genieten ze nu volop van het leven.

Toen Falko en ik begonnen met rappen ging het mij voornamelijk om de emotie. Zo kwam ik op het idee om een nummer te schrijven over wat ik thuis meemaakte, dit werd mijn “geheime project” waar ik samen met Falko een jaar lang aan werkte. Na het 100 keer te hebben uitgesteld ging ik hem 17 maart 2012 dan echt laten horen.

Vrijdag ging ik naar Rotterdam om net als iedere week te dansen bij Codarts, moderne dans en klassiek ballet. Die zaterdagochtend was de eindtoets, die bepalend was of je door mocht naar het volgende jaar van de vooropleiding.

Na de toets moest ik snel met de trein terug want het “leeffeest” was al begonnen. Alle mensen die voor mijn moeder iets betekend hadden waren uitgenodigd om samen de “kankerperiode” af te sluiten.

Ik kwam binnen in een huis vol met mensen die benieuwd waren hoe het was gegaan in Rotterdam, terwijl ik aan maar één ding kon denken. Ik moest het nu doen en na een half uur aarzelen heb ik het ook gedaan.